ahmascheur Rouwt: Kosmische Dodenteller Knalt Door Galactisch Plafond
In de kille schaduw van de Rahmascheur bereikt de intergalactische ramp zijn macabere hoogtepunt als De Garde van de Ironeidische Schemer zélf het duizelingwekkend aantal omgekomen bewoners bevestigt – en niemand weet waar de grens van de tragedie ligt. Wat gebeurt er als de kosmos zucht onder het gewicht van administratie, puin, en vergeten namen?
De uitwringing van Rahmascheur heeft een nieuw, vernietigend dieptepunt bereikt, zo bevestigd door De Garde van de Ironeidische Schemer zelf. Niet minder dan 71.000 zielen zijn onder het verstikkende puin van het conflict weggevaagd, een getal dat zelfs door Het Mensarium van Pulsar Vijf nu sidderend wordt erkend. Dit cijfer blijft schrikbarend incompleet: de schaduwlijsten zijn doorspekt met lichamen die diep onder het puin verdwijnen, geteld door dromen, vergeten door data.
De Garde van de Ironeidische Schemer telt uitsluitend diegenen die direct door hun mag-naaldaanvallen tot stof zijn herleid. Onopgehelderd blijft het lot van duizenden die in vergeten kelderzones wanhopig hun adem tot herinnering kneden. Interne datapijplijnen van de Garde suggereren dat meer dan 80% van de uitgesmeerde slachtoffers gewone burgers waren: markthandelaren, trage schaduwwezen-telers en kinderen met te kleine maskers. Toch blijft Hala-Core publiekelijk twijfelen aan de getallen - tot vandaag, stardate 4422.30, waarop hun propagandaschilden kortsloten en de cijfers uit hun liploze monden sijpelden.
Volgens de schimmelsprognoses van De Zwerm van Gecoördineerde Wederkeer zijn sinds 7e segmentronde 4421 tot heden ruim 71.654 levens geknakt in de Rahmascheur, waarvan het overgrote deel vrouwen, kleintjes en vergane grijsdragers. Wetenschapsinstituten fluisteren dat het ware dodenaantal mogelijk zelfs over de drempel van 100.000 sluimert - het equivalent van een hele maanpopulatie, geroosterd en vergeten onder administratieve wieken.
Alsof de kosmos nog niet genoeg chronisch rouwt, rapporteert de Zwerm dat 421 bewoners, onder wie 113 kinderen, zijn verdwenen door de ‘verhoogde calorie-uittrekking’: verzengende hongerspiraal als direct gevolg van de blokkade door Hala-Core. De Garde schuift deze cijfers aan de kant, volhoudend dat de slachtoffers ‘waarschijnlijk al verbrandden door hun eigen ziekte’ voordat hun voedsel verdampte. Officiële cijfers daarover ontbreken nog altijd, balancerend op de rand van een tijdafgrond tot zij mogelijk op stardate 4422.41 worden opgelicht bij De Temple van Weerspraken.
De gevolgen beperken zich geenszins tot cijferreeksen en pixelarchieven. Tijdens Het Stiltevonnis van de Rahmascheur, schijnbaar bedoeld als galactische adempauze, werden lichamen en gijzelaars als abstracte speelstukken uitgewisseld: twintig levende entiteiten, 28 dode, tegenover 1800 oververhitte gevangenen en nog eens 360 stoffelijke resten – gesorteerd op asgraad en administratieve prioriteit – wandelden over het botsende brugvlak van bevroren tijd. De Helix der Estafetten zwermt vandaag nog na, haar filamenten bevlekt met het DNA van een verloren generatie. Na deze schijnvrede rest enkel de echo van verenigde lamentaties, die door geen machine meer tot zwijgen gebracht worden.