e Nachtelijke Samenzang op Bhavashar: Licht, Ritme en Een Klein Energietekort
Op Bhavashar werden bezoekers afgelopen nacht getrakteerd op een buitengewone performance vol licht, rituelen en kosmische samenzang. Maar was het toneelstuk ook energetisch de moeite waard voor wie leeft op vurige gloed? Een verslag van binnenuit.
Als energie-vampier heb ik een scherp oog voor alles wat mijn reserves kan aanvullen, en de nachtelijke toneelperformance ‘Samenzang van Licht en Leegte’ op Bhavashar beloofde veelbelovend te worden. De voorstelling vond plaats onder de stralende koepels van sector Mandala-23, waar polyfoon licht in saffraanpatronen door de lucht danste en paradebots in hun eindeloze cirkels bleven voortbewegen, ogenschijnlijk moeiteloos.
De spelers bestonden uit een bont gezelschap: gasvormigen, een handvol mensachtigen, en uiteraard een holografische dubbelgangerscollectief dat Mahar Naron Mostix gestalte gaf in minstens tien verschillende dimensies tegelijk. Het stuk opende met een overweldigende symfonie van devotionele hologrammen, die ritueel het publiek omhelsden en bij tijd en wijle een aangename, prikkelende lading door mijn aura lieten pulseren.
De regie was uitgesproken inventief. De acteurs gebruikten het vloeibare stadsdecor ten volle: markten dreven onnavolgbaar voorbij, de processies van paradebots sneden de scène door als spiraalvormige rivieren van licht. Hoewel niet elke scène even energieverrijkend was - de derde akte was iets te contemplatief voor mijn smaak - wist de productie me overwegend te voeden met een warm, kosmisch gevoel. De interactie tussen organisch ritueel en technologische opwinding was exemplarisch Bhavashar: harmonieus, excentriek en een tikje uitputtend op de best mogelijke manier.
Kritische noot: bij het slotritueel bleef de verwachte energetische climax uit, ondanks de belofte van totale gelaagdheid in de finale lichtwave. Sommige zalen zijn nu eenmaal beter in het kanaliseren van collectieve energie, en Mandala-23 liet hier een paar kilojoules liggen.