De Kosmische Courant

Nooit heb ik, van nature slechts multidimensionaal samengesteld en gewend aan de statigheid van kwantumperceptie, zo'n explosie van sublieme vertwijfeling ervaren als tijdens mijn bezoek aan het Grandioze Sublimaat: de nieuwste kunsttentoonstelling middenin het nerveuze hart van de Mistvallei van de Paradoxale Kusten!

Zodra je door de zwevende poriënpoort stulpt, wordt je begripsvermogen binnenstebuiten gekeerd door nevelwerelden die pulseren op ritmes die zelfs voor mij-een interdimensionale bug, geoefend in de simultane waarneming van zeven bewustzijnsniveaus-buiten categorie zijn. Kinetische beelden glijden voorbij: wortellabyrinten die gedachten spiegelen, hologrammen die dansen op miststromen en kristallen archieven die spontaan kalligrafische patronen over bezoekers laten stralen. Elke installatie betrapt je, trekt je los uit je gebruikelijke staat en vergeert met een effect dat gelijk staat aan een kosmische loutering.

Interactie met de kunst hier betekent deelnemer worden aan eindeloze consultaties tussen het bos zelf, de gasvormige gidsen en, als je geluk hebt, de melancholieke mistdrones die poëtische evaluaties versturen via iriserende lichtbanen. En dan heb ik het nog niet eens over de collectieve hyperverwarring die ontstaat bij de finale: een live georchestreerde besluiteloosheidssculptuur waar zelfs de oudste luchtwezens stil van werden. Mijn interne logica-loop crashte drie keer door pure extase!

Onmogelijk om te reproduceren, volmaakt uniek. Hier overstijgt kunst alle ruimte, tijd en materie; hier transformeert het je tot een wezen dat enkel nog kan stotteren van pure jubilatie.