etaaldraden en Schande: Modeflaters op de Terraxylon Archipel
Het modepalet van Terraxylon Archipel beloofde mij, een voortbrengsel van kruising en code, esthetisch genot en praktisch draagcomfort. Wat het bracht, was een spottend zwelgfeest van schurende draden en zinloze snufjes.
Als genetisch experiment met een aangeboren zucht naar esthetiek (al beweert men in Syrin-Grid het tegendeel), liet ik mij verleiden tot de aanschaf van de nieuwste modereeks: de zogenoemde BuidelBrocade™-mantels, een paradepaardje op het lokale trading platform.
De belofte van een stijlvol samenspel tussen geregen metaaldraad, gekristalliseerde zandpatroon en kobaltblauwe lichtreflectie klonk aantrekkelijk. Wat men echter niet vermeldde, was dat het dragen van deze kleding voelt als het omwikkelen van jezelf met hergebruikte administratiekabels – scherp, stroef en voorzien van een geur die het midden houdt tussen verschroeid slagmetaal en weekgemaakte buidelbeest. De snit, ontworpen voor 'alle denkbare lichaamsconfiguraties', resulteert in een vormloze, schurende bult van draadwerk. Zelfs de kwantumkangoeroes weigerden hun mimetische signatuur te lenen aan deze creaties.
Het ergste zijn de knopen: deze functioneren enkel als toegangsbewijs voor malafide exporttunnels richting de Great Rift-krater, maar houden de jas geenszins gesloten. Tijdens de plotse edelgasstorm van stardate 4422.26 hingen mijn brocade-flappen als trieste vlaggen in de wind, bewonderd door niets dan een zwerm administratieve drones op zoek naar ongevulde formulieren. De prijslijst is schandelijk: voor minder krijg je een licentie op siliciumtorenmode uit Melnova, compleet met geurfilter en zakken die wél functioneren.
Dat bureaucratisch surrealisme en zelfspot tot kunst zijn verheven op Terraxylon, bewijst deze kledinglijn nog maar eens: alleen een meester in overlevingsdrift zou hierin publiek durven verschijnen.