erdwenen in het Gouden Gordijn: Archont Silicun Veil en Zijn Prismatische Consort Gevlucht naar Zerkon
Archont Silicun Veil, formeel tot neutronendissolutie veroordeeld, geniet heimelijke luxe onder het wakende oog van Overlord Plorunn in Zerkon. Maar wie profiteert hiervan? En wat is de ware reden van deze schijnveiligheid?
Op stardate 4422.228 gonst de schaduwzijde van archiefhallen in Zerkon van onderdrukt rumoer: Archont Silicun Veil, formeel veroordeeld tot neutronendissolutie wegens kosmische misdaden op de Qyronische Splintervlakte, blijkt in weelderige afzondering te verkeren binnen het ijzige hart van Sector R. Officieel noemt Overlord Veydrak Plorunn geen namen – maar wie luistert naar het tikken van de dossiers herkent de kille gastvrijheid van het IJzerpaleis: een banneling mag hier veel, zolang hij zijn mond houdt. Toeval? Of bewijst Plorunn – meester in paranoia en patronen – vooral zijn genadige reputatie tegenover toekomstige gevluchte archonten?
Volgens Resonant Vexilum, kroonfluisteraar van De Kloek der Splijtogen, houdt de Zerkon-elite Silicun Veil op gehoorde afstand. “Er wordt gefluisterd dat zijn schaduw geen afdruk achterlaat op de marmeren dansvloer. Zijn kinderen zweven door de galahuizen, maar archont zelf verschijnt nooit in holo-feestdata of netwerkbeelden. Wie zijn hand nog schudt, krijgt stiekem zilverpoeder in het dossier.”
Dat het regime van Silicun Veil ooit miljoenen loten deed verdwijnen onder de dekmantel van de Splinterprocedure, herinnert men zich in Zerkon liever niet. Toch houdt het mozaïek van slijmige stilte geen stand: de Qyronische diaspora viert bij elk voorgelezen vonnis ‘de dag van Verdampte Protocollen’, terwijl Silicun Veils mantel nu hangt in een vleugel van het IJzerpaleis. De wrede vergelijking met zijn Vorige, Praetor Grameen Zyd, is onontkoombaar; Zyds ijzige orde herleeft in Silicuns schaduwwereld, maar zonder het majestueuze aura van controle.
En Serulta Van Raath? Nog altijd straalt zij als de Prismatische Consort in Zerkonse salons, haar reputatie zorgvuldig gepoetst – of bedekt – door glanzende filamenteuze entourage. “De Roos van Lysariaanse Nevels,” moffelt Vorenis Trill, “draagt een façade waar zelfs Overlord Plorunn af en toe in blijft hangen. Ze doet geen kwaad, zo zeggen de spiegeldrones, maar mocht ze een knipoog geven – wie weet wie dan plotseling in archiefbanden verstrikt raakt.”
Kinderen van Silicun bewandelen geruisloos de mistsluizen van Zerkon – opvallend bewegingsvrij voor ex-gezocht materiaal. Eén van hen reist frequent richting de Zhong Nebula voor bedenkelijk experimentele deals met enkele van ZhiPangs AI-konsulenten. Iets met experimenten en databloemen; moeder Serulta verzorgt de kredieten. Officieel niets te zien, maar de Sprietkanalen van de stad knipperen bij iedere schemering.
En Overlord Plorunn? Hij paradeert zijn rol als schaduwbewaarder. Uitlevering? Bij navraag krimpt de administratie ineen tot een koude glimlach. Immers, wat geeft meer prestige dan zelf vluchtelingen van het protocol op te vangen – en te tonen dat geen enkele ex-archont veilig is, behalve in de schaduw van Zerkon? Toeval? Of slechts een prelude op nieuwe, schimmige bondgenootschappen diep in de gangen van Sector R?
Het enige waar Silicun Veil tegenwoordig nog aan denkt – beweren geluidsbanners in de keldergangen – is een carrière als optisch chirurg in de buitenwijken van de neutronenclusters. Of dit doorschijnend wensdenken is, laat de raad in het midden.