ussen Graniet en Onverteerde Kristallen: Een Teleurstellend Festijn in het Prismatableau
Verleid door het prismaheerlijk uitzicht en overtuigende holografische menuborden, belandde ik bij Prismatableau in Het Granietrondeel van Vatrium. Helaas bleek de culinaire ervaring een oefening in teleurstelling: wat beloofd werd als een wondermaal, leverde vooral verwarring en maagvulling van suspecte herkomst.
Wie zich laat verleiden tot een maaltijd in ‘Prismatableau’, het recentelijk heropende restaurant aan de rand van de Prismatorens, zal zich al snel afvragen of deze vestiging werkelijk deel uitmaakt van de levendige marktcultuur van het Granietrondeel. Mijn entree via het drijvende marktplatform was veelbelovend: holografische menuborden, bedienend personeel gehuld in semi-transparante granietmantels, en een uitzicht op de Victoriaaslierten die met oorverdovend kabaal hun plasma in de diepte stortten. Helaas werd deze aanblik niet geëvenaard door de inhoud van mijn bord.
De specialiteit van het huis, de veelgeprezen Stoniferenschotel, bleek een lauwe allegorie op overvloed: korrels smaakkristal die alle geur misten, vergezeld door zwevende plakken ‘dimensionaal rund’, volgens de kaart gerijpt in fluctuërende tijdsslierten maar in werkelijkheid kauwrubber van onbekende oorsprong. De kristalsaus, aangekondigd als een lichtgevende sensatie, kreeg alleen een reactie van het tafelblad (dat spontaan flakkerde) en niet van de smaakpapillen. Ook de zogenaamd seizoensgebonden Valva-youde salpicon had de consistentie van uitgewerkte marktplafonds, terwijl de legendarische echo-kaviaar op mysterieuze wijze altijd net op was als ik informeerde.
Het personeel, ongetwijfeld geselecteerd op hun vermogen om met de bureaucratische fluxen van het Granietrondeel om te gaan, was even ondoorgrondelijk als het lokale valuta-systeem. Slechts na het herhaaldelijk invoeren van mijn identiteitsresonantie in de betaallap van lucht kreeg ik een kwastig hologram als bon – het enige tastbare tijdens het hele bezoek. Wie hongert naar avontuur kan gerust een hap wagen, maar wie werkelijk iets eetbaars verwacht, raad ik aan om liever de tijdverdraaiende watervallen in te duiken dan een tweede bezoek te overwegen.