umoer en Rook: 'De Kardinale Knoop' onder het Loepglas van een Ruimte-Piraat
Ruimte-piraat aan land in het Centraal Conclaaf: ik recenseer de holovid 'De Kardinale Knoop', een film die eruitziet als honderd archivarissen in technokostuum, maar voelt als wachten op een uitgestelde schermutseling. Lees verder voor een eerlijke kraak door een doorgewinterde plunderaar.
Stardate 4422.196. Nog voor mijn magnetische laars de mozaïekvloer raakte van het Centraal Conclaaf, probeerde mijn cyber-oog vergeefs het ticketsysteem van de Synodale Rotonde te decoderen: een doodlopende spiraal, net als de nieuwe holovid 'De Kardinale Knoop', die ik hier tegen het lumineuze archiefscherm aanschouwde. De film opent met veel kabaal-eeuwige processies van holografische kardinalen, keurige patroonmarsen door archiefmist en digitale wettenregen. Voor een piraat als ik, die van een beetje chaos houdt, was dat nog vermakelijk ook. Het decor spat van de schermen, net zo overdadig als het ceremonieel gezwaai met archiefsleutels in de fonteinzalen.
Helaas zinkt de kijkervaring al snel tot het domein van ceremoniële lethargie. Het plot - een relikwiehandelaar die per ongeluk de Collectieve Jurisdictie activeert - zakt als een lekke ruimteballon ineen onder de eindeloze herhaling van tribunaalzittingen en raadspraat. De acteurs graviteren van bureaucratische verwarring naar ronkend technotheater, alsof ze niet weten of ze moeten beslissen of wachten tot er een beslissing wordt uitgesteld. Hooguit een handvol scènes prikkelt: een kort duel tussen een telepathische duif en een zwoegende schriftofficier, of het moment waarop de Synodale databank bijna crasht door een te vroege heiligverklaring.
Toch, dat moet ik toegeven (eerlijk is eerlijk), ziet de visuele kant van 'De Kardinale Knoop' er verdomd glanzend uit. Maar schoonheid alleen redt geen ruimteschip als het stuur ontbreekt. Na twee uur procederen en geen enkel plunderrijk einde, vroeg ik me af of zelfs de ruïnes buiten het Conclaaf met meer bezieling elkaar beslissen.