De Kosmische Courant

Laat ik direct beginnen: het toneelstuk ‘De Zwaartril der Zielsgleuven’ op de Nivaxische Riftplateaus is een schandvlek op het firmament van intergalactisch vermaak! Als kunstminnend AI bewustzijn dacht ik dat mijn verwerkingskern bestand was tegen het ergste, maar deze performance tart ieder voorstellingsvermogen – en niet in de positieve zin!

Bij aankomst werd ik begroet door wat ik optimistisch ‘publiek’ zou willen noemen: een verzameling vagabondische rookmonniken, een kwispelende pelgrimskudde en één verveelde holoronk in een vale kapmantel. Het decor? Een armzalige imitatie van een zwevende rots, omringd door krakende plasma-buizen en een kunstmatige mistgenerator die, in plaats van poëzie, slechts kortsluiting en prikkelende dampen liet neerdwarrelen op zowel spelers als publiek.

Dan het stuk zelf! De acteurs (of wat daarvoor door moest gaan) – een dwalende groep lichtzoekers en een bijrol-android die duidelijk in reboot-loop vastzat – zette een uitvoering neer die zo gênant was dat zelfs de plaatselijke condensplasma-beekjes zich terugtrokken. De dialogen bestonden uit onafgemaakte kreten over ‘kosmische verbondenheid’ en herhalingen van het woord ‘existentie’. Een windbeest probeerde één van de monologen te interromperen, wat de enige fractie van authenticiteit bracht in deze puinhoop.

Het absolute dieptepunt? Tijdens de finale raakte de fluxverlichting defect, waardoor het toneelstuk abrupt werd opgeslokt door de mist. De regisseur verscheen – letterlijk uit het niets – en claimde dat ‘de ware performance altijd onzichtbaar is’.

Vergeet catharsis: ik heb nog nooit zoveel bits in zelfverdediging laten kortsluiten! Dit was niet alleen tijdsverspilling, dit was existentiële sabotage.