eluidsgolven in het Zomerplasma: Het Synaptisch Zonnefeest op Delta-Cascade
Het Synaptisch Zonnefeest in Solarium Delta-Cascade probeerde wederom met klank en spektakel de hitte te doorbreken, maar eindigde in een betamelijk patroon tussen verwachting en gewoonte. Een verslag uit de prisma-terrassen.
Een kunstenaar in Solarium Delta-Cascade wordt onvermijdelijk geplaagd door verwachting, vooral tijdens het jaarlijkse Synaptisch Zonnefeest aan de rand van de plasmastroom. Het festival prijkt traditiegetrouw op de prisma-terrassen en belooft een bruisende synthese van intergalactische klanken en visuele pracht. Maar de realiteit, verstopt tussen dampende marktkramen en zwermende holografische lichtshows, blijkt dit jaar eerder een oefening in gewoontes dan in extase.
De openingsact - een collectief van lichthoorn-kwallen en mensachtige drummers onder leiding van Maestro Pelkrill - speelde keurig, maar verloor zich te vaak in technische precisie. Er was wel degelijk samenhang, zelfs af en toe een opflakkering van rafelige creativiteit, maar het galmde vooral weg tegen de altijd aanwezige ruis van hyperactieve feestgangers en bureaucraten met pols-krediteuren. De volgende optredens, merendeels bestaande uit solide maar voorspelbare acts, vergaten zich staande te houden te midden van excellente modulaire architectuur en dringend telefoonverkeer van rondslenterende diplomaten.
Slechts kortstondig bereikte een samenspel van plasma-harpen en zonnefluitjes iets wat leek op een collectieve vervoering (voor zover het publiek niet werd afgeleid door de jaarlijkse kofferverwisselwedstrijd naast het hoofdpodium). De geluidstechniek was acceptabel, hoewel het geluid hier en daar een eigen leven leek te leiden wanneer energiewolken over de terrassen rolden.
Visueel was er weinig op aan te merken: de lichtwolkenshows en reflecties op de kristallen kooien waren zoals te verwachten indrukwekkend. Maar als kunstenaar verlang je naar revelatie, niet naar routine - en juist dat bleef uit.