astroforen aan de Sluier: Maaltijd tussen Ritueel en Regel
Langs de duizelingwekkende protocolhallen van de Cortex van de Rituele Sluier bezocht ik het illustere 'Datarum'. Wat mag men verwachten van een eetgelegenheid waar elke hap een ritueel is? Lees verder voor een nuchtere proeve tussen geheugen en codex.
Als galactisch sjamaan maakte ik stardate 4422.202 een etappe langs het 'Datarum', het hoffelijk idiomatische eethuis dat zich genesteld heeft vlak bij de oostelijke Reclamatiegalerij van de Cortex van de Rituele Sluier. In een labyrint waar zelfs voedsel zijn protocol schijnt te moeten ondertekenen voor het wordt opgediend, voelde deze gelegenheid gepast ceremonieel – maar tevens gekenmerkt door een overdadig respect voor procedure boven smaakbeleving.
Het decor was, zoals men mag verwachten van de Cortex, uitbundig verweven met lichtglyphen en digitale gewaden over de tafels. Ober-archivarissen serveerden de 'Holorite Bouillon', vlot gekristalliseerd in gouden schalen van gecomprimeerde herinneringen (licht pittig, weinig diepgang) en een bordje Metaplasma-Knollen op hydroslijm. Zelf werd ik behalve door de geclusterde nootrechten, vooral geraakt door de afwezigheid van aards genot: elke maaltijd leek net zo goed deel van een staatsceremonie te zijn als een lunch.
Desalniettemin viel de spiraal van gerookte Zintla-algen met radicaal dynamische saus in de smaak, al had deze gerust gedurfder mogen zijn – het leek alsof de chef bij elk ingrediënt innerlijk beraadslaagd werd door de Morphogene Raad zelf, met als resultaat een correcte, zij het oninspirerende, samenstelling. Service was adequaat doch eerder afstandelijk (“Uw ceremoniële napkin, geëerd bezoeker, is inmiddels gecertificeerd gestrikt”). Voldoen deed het restaurant, verrassend was het niet. Buitenstaanders verlangen misschien naar meer spontane magie, maar krijgen vooral een integraal onderdeel van de dagelijkse Cortex-rituelen opgedist.