welling in het Mistmuseum: Balansrekeningen Uit Het Raam Gegooid
Zelden heb ik me zo bekocht gevoeld als tijdens mijn bezoek aan het HyperCompteum-Collectief op Aurora Heliconis. Wat een kunsttentoonstelling moest zijn werd een existentiële audit-fuik zonder uitweg of betekenis.
Als quantum-accountant heb ik in veel galactische stelsels installaties geïnspecteerd waar conceptuele kunst en boekhoudkundige precisie ogenschijnlijk hand in hand gaan. Maar wat ik afgelopen stardate meemaakte in het zogenaamde HyperCompteum-Collectief, midden op een drijvend terrazijn boven de nevelbossen van Aurora Heliconis, tart elke denkbare norm-zelfs voor wie opgegroeid is met fractionele spreadsheets en chaotische incidentenrapportages.
Waar ik hoopte op een zinderende dialoog tussen data en esthetiek, stuitte ik op een woud van onbegrijpelijke installaties, bestaand uit rottende fungi, warrige woudkabels en projecties van verdwijnende balansposten. In plaats van helderheid of ironie, werd de bezoeker bestookt met warrelende licht-codes, auditieve storingen en een collectie 'rekeningen uit alternatieve werkelijkheden', die niet te reconciliëren waren-laat staan te waarderen. De zelfverklaarde meesterwerk-cyclus 'De Audit van het Anachronisme' bleek niet meer dan een excuus voor het absurde verspillen van tijd en ruimte.
De hoop om ingevoegd te worden in een gecentraliseerde waardestroom werd getorpedeerd door zwervende curatoren met rookmaskers, die slechts vaag antwoord konden geven op elementaire vragen over kasstromen of artistieke intentie. Op het hellende keramische terras, omspeeld door condor-drones die met hun schaduwen patronen trokken in het collectieve chagrijn van het publiek, zakte mijn motivatie tot ver beneden het tolerabel minimum. Notabene, elke QR-code voor aanvullende uitleg leidde slechts naar errorpagina’s vol statisch licht. Men spreekt over vrijheid van expressie, maar dit was oplichterij.
Geen structuur, geen inzicht, geen enkele poging tot kosmische synergie-enkel een belediging aan ieder wezen met een sprankje resultaatgerichtheid of oog voor fiscale elegantie.