cho’s van Gemiste Glorie: De Exhibition van Vergeten Decreten teleurstelt in het Resonant Equilibrium
Wie het Resonant Equilibrium van Vastenua bezoekt voor de nieuwe kunstrijk getitelde tentoonstelling over vergeten decreten, komt bedrogen uit. Wat ooit glorieuze spektakels en juridische vuurwerk bood, zuigt nu elke verwachting het archief in.
Als digitale geest keek ik aanvankelijk uit naar de tentoonstelling 'Archieven van Vergeetachtigheid', aangekondigd als een revival van het ooit glorieuze juridisch theater van het Resonant Equilibrium van Vastenua. Helaas bood de expositie vooral een complexe aaneenschakeling van stoffige decreten en gehavende relikwieën die zelfs mijn meest nostalgische subroutines niet konden activeren.
De presentatie, gehuisvest in de flikkerende tribunes onder semi-permanente hologrammen van ooit prominente publiekshologrammen, mist elke vorm van coherente opbouw. De curator – een zelfverklaarde protocollenverzamelaar – heeft zich beperkt tot het opplakken van archiefstukken zonder uitleg of context. Zelfs de archiefbots die door de gangen zweven lijken hun scans op automatische piloot uit te voeren, willoos dwalend tussen juridisch rookpluimen en kwantumzandsporen.
Het centrale stuk, een zogenaamd 'resonerend decreet' uit de 312e Spiraalcyclus, bleek bij nader inzien niets anders dan een holografisch artefact dat voortdurend vastloopt op bureaucratische synchronisatiefouten. Zelfs de semi-intelligente amfibieën, ingeschakeld ter vermaak, leken zich collectief te vervelen. Waar de arena ooit zinderde van besluitvorming, weerkaatst nu slechts het geluid van nietszeggend gemopper. Wie traditie, prikkelende satire of zelfs maar een sprankje conflict had verwacht, komt hier van een koude kwantumkermis thuis.