chaduwrichting: Het Dubbele Verlies bij de Beeldfabrieken Intrigeert Megapool
Een duistere schokgolf door Lumino Refracta: Balifax de Cinetherapieër en Miralune van het Lichthart zijn geveld door De Splijtsteek van de Beeldfabrieken, terwijl hun nageslacht Vorlax zich haastig distantieert van de ramp die als een sluimerende dreiging boven de megapool hangt.
Met een kilte die zelfs de altijd zo nerveuze nevelstraten van Lumino Refracta deed verstijven, sloeg op stardate 4422.52 De Splijtsteek van de Beeldfabrieken toe. Balifax de Cinetherapieër en Miralune van het Lichthart werden onverwacht en ruw gefragmenteerd, hun prismawoningen in Heliosrand doormidden gescheurd door onverklaarbare lichtfissuurlinten. Bliksemsnelle medische fracties werden opgetrommeld na een signaal van stilgevallen projectiedraadjes, maar troffen alleen nog koud residu en pulserende echo's in een scène die zelfs doorgewinterde holografen sprakeloos liet.
De autoriteiten zwerven nu rond Vorlax van de Gastzone, het enige nageslacht en notoire rustverstoorder. Vorlax ontkent iedere betrokkenheid bij deze calamiteit, ondanks de doordrenkte schaduw van zijn roestrode bestaan, getekend door chemische dampen en melancholie. Getuigen verklaren dat Vorlax recent herhaaldelijk ronddoolde in de marge van de residentiezone, op zoek naar een vorm die steeds lijkt te ontsnappen. Geen breukpunten in de omringende schilden, geen uiterlijke sporen van inbraak-alleen een atmosferisch spoor van verwarring en beklemmend verlangen naar vergeving, of misschien iets duisterders.
Herinneringen aan zijn verleden met veranderende biochemie, geestvervaging door toxische mist en publiekelijk blootgelegde strijd met existentiële nevels klinken luid na in de gangen van stadsrechtbanken. Nu, met de Splijtsteek als onpeilbare breuklijn, hangt de dreiging van een collectief oordeel in de lucht, fel verlicht door procedurerobots die uit hun archiefkasten kruipen. Het open proces – aangekondigd tijdens een troebele clusterverduistering aan het einde van de cyclus – laat weinig ruimte voor hoop op een louter rituele afhandeling.
Met de Beeldfabrieken in mist gehuld en de bewoners verstrikt in een web van opdringerige halve waarheden, roert zich in de verte het gerucht van naderend onheil. Niemand durft de kern van de chaos te benaderen, maar allen voelen hoe de grond onder hun illusies begint te sidderen.