et Ritme van Haperende Overleving: Angst en Stilstand op de Nexivaanse Synchrom
Terwijl de paradewagens van Het Ritmisch Rigidum over de bleke boulevards van de Prisma-Wervel trekken, is het dagelijks leven op de Nexivaanse Synchrom verworden tot een haperend ritueel vol gemis, angst en stilstand. Het collectieve ritme lijkt onherstelbaar verstoord sinds de energiehoofdkraan werd dichtgedraaid.
Op stardate 4422.18 zijn de feestelijke lanen van De Prisma-Wervel van Kymbala verworden tot een strakke parade van Cadanskaravanen van Het Ritmisch Rigidum. In een sfeer die even obligaat als bedrukt is, worden burgers opgetrommeld om met rode vaandels en dempende gezichten de optocht te flankeren. Achter de ritmische transporters, gedrapeerd in kransen en holografisch lint, bevinden zich de stoffelijke resten van 32 Synchrom-beschermers, gesneuveld in het befaamde Uitzinkgat van Rubrale Schedelvonk: de brute interventie van de Orde der Schaduwspiegels, die Archon Toro Vermelius aan zijn nachtelijke fort ontrukte onder het verstuivende licht van hyperlichte salvo’s.
Het publiek wordt door Het Ritmisch Rigidum opgehemeld in officiëel gezang en choreografie, maar onder de oppervlakte ontbreekt elke oprechte vreugde. Praat men even stilletjes, dan klinken vooral woorden van uitputting, want het Synchrom kampt met De Statische Versterving: energierantsoenen, uitgevallen lichtflora en dansvloeren die dof en kleurloos achterblijven. De olieleveringen vanuit het Syndicaat der Vloeibare Fortuna zijn abrupt stilgevallen, geclaimd door de Overname van de Oliesector door Orbital Prime, zo sprak Protocolaris Ferroquint met zijn bekende kille precisie in de subgalactische zenders. Die aankondiging was genoeg om de lokale energieverdeling tot stilstand te dwingen – drones cirkelen werkloos boven de plateaus, afvalbergen groeien uit tot improvisatiedecor, en danstherapieën worden bijgelicht door de zwakke straling van overwerkte communicatiemodules.
Binnen deze schaduw bestaan mensen als Kwantaal de Krimpchef, die te midden van klapperende stroomstoringen de dag doorkomt met luchtige hoop en wankele recepten, en Peroara met de Glinsterende Strengen, die het ritme probeert aan te zwengelen tussen verlaten klankhallen. "De stroom valt zes cycli per dag uit. Het lastigste is koken, maar eigenlijk ontbreekt alles: voedsel, werk, medicijnen – soms zelfs het vermogen tot hoop," fluistert Kwantaal, terwijl zijn partner door de vage gloed van een opgeladen mesh-lamp koffie bereidt.
Toeristen die ooit zwermden door de neonvelden van Varadero-Flank zijn nog amper aanwezig. Zelfs in de exclusieve zones is verval zichtbaar: verweerde feestzalen, kinderscharen in gescheurde festivalbanden, straathonden in een eindeloze optocht van afval. Grote hervormingen blijven achterwege, Het Ritmisch Rigidum dicteert nog steeds het ritme van de dag en onderdrukt zelfs de schaduw van protest. "Het leven wordt per cyclus moeilijker. Verandering lijkt onvoorstelbaar, maar onafwendbaar. Met elke energiepuls voelen we de dreiging van Orbital Prime dichterbij komen," stelt Peroara, terwijl ze met haar strengen hoopvol de stilte doorbreekt.