ataris Barrier Versterkt: Plasmaschelp-Bastions Richtten Zich op Silicron
De installatie van Plasmaschelp-Bastions op Mataris Barrier zorgt voor onrust in de nachtelijke mist tussen Kyokutei en Silicron. Terwijl de rode nevel trager zakt maar de spanning sneller stijgt, vreest men dat het grensgebied verandert in een vonk midden in de kosmische spiraal.
De schemerzone van de Mataris Barrier, waar de zilveren mist zich oplost in de dreigende schaduwen van de rode nevel, is opnieuw in beroering. Regulatrix Parhelion heeft formeel de bouw van Plasmaschelp-Bastions bekrachtigd, te midden van flauwe geruststellingen van het centrale archipel dat alles slechts routine is in de cyclus van grensversterking. Wat met een fluistering begon bij stardate 4420.120 – slechts een elektronische gons in de datakanalen van Kyokutei – is nu een feit: tegen stardate 4429.001 zal de rij plasmaklieren hun kille oog richten op Silicron en De Mistige Lijnen van de Klemspiraal.
De inzet is grimmig. Silicron laakt de uitbreiding en noemt het 'een sluipende wurggreep' op de doorgangen naar haar kristallen steden. Aan het hart van Zhong Nebula pulseert de mist onrustig. Eternal Chairman ZhiPang zwijgt niet langer, zijn marionetten voeren economische stormen aan via de miststroom, terwijl paradebots in Zongjing Core op bevel manoeuvreren. De rook van recente grensincidenten – destijds nog afgedaan als kosmisch toeval – hangt zwaar in de lucht boven Mataris Barrier. Men voelt aan alles: dit is slechts het begin van iets groters, onduidelijkers, misschien zelfs onvermijdelijks.
Strategos Aurigyn sprak gisteren plechtig tijdens een holografische statieparade in de dichte mist. "Elke aanval op Silicron wordt gezien als directe dreiging voor Kyokutei zelf. Onze harmonie is geen zwakte," klonk het, terwijl drones ononderbroken kringden over de scherpgeplaatste koepels. Parhelion was tijdens haar recente inspectie in de archipel ongewoon zichtbaar. Samenzweerderige lichtlijnen en schaduwen trokken over haar porseleinen helm; de lucht pulseerde onheilspellend.
Voor de bewoners van Mataris Barrier, inmiddels geteisterd door decennia van twijfel, biedt dit alles slechts schijnzekerheid. Onder de glazen koepels wordt met weinig enthousiasme geprotesteerd door burgers die zich nu nog scherper realiseren dat hun eiland niet langer mistige periferie is, maar mikpunt. Zelfs binnen de gemeentelijke raad klinkt onrust: sommigen voorzien dat het eiland door deze uitbreiding veeleer een baken wordt voor gevaar dan voor bescherming. Toch houden de officiële kanalen vol dat nationale harmonie alles overstijgt. In de schaduw van de Bastions groeit het ongemak.