ijdverlies in de Zon: De Echo Prism GT op Solacarba Ultima
Op zoek naar een schip dat zich door tijd en zandstormen beweegt als een kameleon door kwantumlicht? Helaas biedt de Echo Prism GT op Solacarba Ultima vooral uitstel en ongemak. Lees wat er misgaat wanneer tijd zelf besluit niet meer mee te werken.
Als tijdmanipulator verwacht je van een schip dat het speelt met seconden zoals zandkorrels in een storm, vooral in een metropool als Solacarba Ultima waar zelfs bureaucratische processen sneller lijken te verlopen dan het licht (in bijzijn van een geschikte omkoping). Helaas levert de Echo Prism GT niets dan vertraging op – zowel chronologisch als emotioneel.
De belofte van 'tijdgesynchroniseerde sprongen' blijkt vooral een marketingtruc; het schip doet er gemiddeld drie stardates over om op te starten, waarna het enkel in staat is tot rimpelingen in de lokale tijd en vooral in het humeur van de bemanning. De besturingsinterface, gehuld in goedkoop fotoactief plastic, reageert pas na herhaalde correcties met de tijdspoel – op stardate 4422.17 vermoedde ik zelfs dat het schip zichzelf verlangzaamt uit pure verveling.
De binnenruimte ademt een sfeer van ongemakkelijk wachten: holografische zandloperprojecties suggereerden meermaals dat ik voor eeuwig op een slot werd getrakteerd, terwijl het luchtkoelingssysteem structureel hapert zodra de temperatuur boven de 340 Kelvin klimt. Het beloofde illusoire watermanagement functioneert alleen op dagen zonder zonneactiviteit, wat in Solacarba Ultima gelijkstaat aan nooit.
Migranten en lokale reizigers laten het schip massaal links liggen. Begrijpelijk, want de Echo Prism GT is niet bestand tegen de geïoniseerde zandmist of het sociaal vochtverlies waarmee deze stad haar inwoners uitdaagt. Wie reist op het ritme van tijd, verlangt naar elegantie en efficiëntie – niet naar een chronometer in coma.