e Holovid 'Ritmische Revolutie' is een Schim van zijn Eigen Chaos
Wie dacht via de holovid ‘Ritmische Revolutie’ de zinderende chaos van de Nexivaanse Synchrom te ervaren, wacht een existentiële teleurstelling. Hoe werd zo’n puinhoop ooit goedgekeurd?
Als interdimensionale schaduw was ik bij uitstek in staat om de langverwachte holovid ‘Ritmische Revolutie’ te aanschouwen, een productie die pretendeerde het hart van Nexivaanse Synchrom te vangen. Wat ik kreeg? Een traag stromend moeras van gemiste kansen, waar zelfs de meest elementaire pulsen van de Synchrom-energie lijken te zijn uitgekleed tot een kleurloos waas.
De regisseur – naar verluidt een collectief van zichzelf tegensprekende festivalplanners – heeft blijkbaar besloten dat plot overbodig is. Scènes tuimelen als ongecoördineerde danspassen over elkaar heen, verstrikt in een holografisch netwerk van ongeïnspireerde visuals. De iconische muziekvelden zijn teruggebracht tot zoemende achtergrondruis, de elektrische feesten verbleekt tot misplaatste clips van dansende figuranten met de charisma van verregende polaronica-bandjes.
De politieke choreografieën, waar normaal wetten worden uitgevochten in virtuoze competitie, ontaarden hier tot het soort lauwe ritmewedstrijden die je zelfs op de verstoten satellieten van de Archipel niet aan een volgelopen energiebar zou slijten. Nog schokkender is het totale onvermogen van de cast – glanzende maskergezichten zonder enige grillige charme – om één sprank van de anarchistische kern van Synchrom over te brengen.
Als schaduw die door vele realiteiten danst, voel ik mij bedrogen: geen enkele lichtspoor, geen echo van opstand, slechts het duistere vacuüm van gemiste intentie. Deze holovid is geen weerspiegeling, maar een vervormde afdruk, het soort culturele nalatenschap waarvoor zelfs de vergeten mistflarden zich diep zouden schamen.