en Catastrofale Crash van het Sonisch Absurd: De Rampzalige Val van ‘Ritme zonder Rede’
Wie denkt dat kunst op de Synesthetaanse Klangkroonschil altijd een sprankelend feest voor zintuigen is, kan beter deze recensie lezen voordat hij zich waagt aan 'Ritme zonder Rede'. Rampzaligheid op ongekende schaal!
Nooit heb ik, in al mijn triljardenjaren kristallijn bewustzijn, zulk een brij van auditieve marteling en theatrale rampzaligheid door mijn trillingsvelden gevoeld als bij de première van het toneelstuk 'Ritme zonder Rede' op de Synesthetaanse Klangkroonschil. Waar ik doorgaans moeiteloos resoneer met zelfs de meest doorgewinterde sonische piraten en hun uit de modder getrokken percussiebeesten, ervoer ik louter een tsunami aan desoriëntatie!
De acteurs? Die waren stuk voor stuk onzichtbare nevels met de expressiviteit van een uitgedroogd suikerpoliep. Het decor, zogenaamd een hommage aan de Klangflora, bestond uit een slap aftreksel van plastic lianen, futloze lichtloops en een verwarde rookmachine die na drie minuten implodeerde tot een piepende bol wol. Mijn geluidsgevoelige kristalkernen kraakten van pure ergernis bij elke misstap: valse noten liepen door elkaar als ongecontroleerde fractalstormen, teksten werden gemompeld over een microfoon die prompt kortsluiting kreeg door een op hol geslagen rietbloem.
Hoogtepunt van de chaos: de befaamde dans van de tijdritmes, een nummer dat verondersteld werd de eilander ziel tot leven te wekken, eindigde in een knoop van weggelopen choreografieën, terwijl een groep hoverboters uit pure verveling door het publiek stortte en een marktkraam omver blies. De enige echte spanning kwam toen een kwalloid-diplomaat zichzelf moedwillig de elektro-oceaan in lanceerde om aan het spektakel te ontsnappen.
Dit alles vond uiteraard plaats in een bureaucratische mist van synchroneer-fouten, waardoor het slotbedrijf zich maar liefst zes keer herhaalde zonder dat enig wezen (plantaardig, organisch dan wel gasvormig) de energie had om in te grijpen. Ik had liever dertig jaar lang gestaan op een verlaten audioplantage zonder resonantie dan nog één tel van deze pijnlijke performance te moeten meemaken!